(Artsenkrant) De Antwerpse rechtbank van eerste aanleg veroordeelde daarvoor voor het eerst een (tandarts)patiënt.

In het verleden al gaven sommige ziekenfondsen in hun publicaties toe dat tandartsen recht hebben op een vergoeding als patiënten onrechtmatig afwezig blijven. Maar nu signaleert Eric Delaeter een precedent. Delaeter is verantwoordelijk uitgever van Contactpunt, het tijdschrift van het Verbond der Vlaamse Tandartsen (VVT). Hij beschrijft een dispuut tussen een Antwerpse tandarts en zijn patiënt. Die laatste had afspraken vastgelegd voor vier langdurige gebitsbehandelingen, maar toen het zover kwam, stuurde hij zijn kat. Na twee opeenvolgende afwezigheden schoot een en ander in het verkeerde keelgat bij de tandarts. Hij stelde de patiënt in gebreke met een voorstel tot minnelijke schikking: tien uur inkomensverlies wou de tandarts vergoed zien. Daarvoor vroeg hij 90 euro per uur.
Responsabilisering

De rechter kon zich vinden in die vergoeding. Voor de eerste twee afspraken werd de patiënt verplicht om de vergoeding op te hoesten.

De tandarts stond ook stevig in zijn schoenen, want in zijn praktijk zijn duidelijk de voorwaarden geafficheerd als een afspraak geannuleerd wordt, inclusief de prijzen van de vergoeding.

Niet dat de tandarts gelijk kreeg over de hele lijn. Alleen de eerste twee afspraken mocht hij aanrekenen. Nadien stelde hij zijn patiënt immers in gebreke en mocht de overeenkomst als beëindigd worden beschouwd. Ook de prijs van de behandeling, verscheidene duizenden euro’s, hoefde de patiënt niet meer te betalen.

Toch betekent deze uitspraak een forse stap naar de responsabilisering van de patiënt. Op basis daarvan zal de VVT een standaardaankondiging opstellen die tandartsen kunnen afficheren, belooft Delaeter onder de kop: ‘Assertiviteit loont’.

(Belga) Iets meer dan één op de vijf vrouwen (22 procent) heeft het steeds moeilijker om de eindjes aan mekaar te knopen. Dat blijkt maandag uit een onderzoek naar de financiële situatie van de vrouw, dat uitgevoerd werd in opdracht van de Koning Boudewijnstichting (KBS) en Comeva. Bovendien blijkt uit het onderzoek dat er nog steeds een taboe op het onderwerp rust.

Volgens de studie komt 7% van de vrouwen helemaal niet rond met haar inkomen. Nog eens 15% van de respondenten geeft aan het financieel moeilijk te hebben. Bovendien zegt nog eens 40% van de vrouwen financieel wel rond te komen, maar zich geen extra’s te kunnen veroorloven. De vrouwen die niet rondkomen blijken vaker alleenstaand, werkloos en laagopgeleid dan de vrouwen die geen financiële zorgen hebben. Bovendien hebben ze ook vaker kinderen. Werk en diploma verkleinen het risico op financiële problemen, maar bieden zeker geen garantie. Zo is 38% van de vrouwen die moeilijk rondkomen hoger opgeleid en is 30% voltijds aan de slag. Een belangrijk gevolg van de precaire financiële situatie is dat die vrouwen weinig buitenkomen (77%) en proberen te verbergen dat ze niet rondkomen (68%). Bij 47% van de respondenten weet de omgeving zelfs niet dat ze het financieel moeilijk hebben. In totaal 59% durft geen financiële hulp te vragen. Uit deze cijfers blijkt dat het taboe op financiële moeilijkheden nog altijd erg groot is, aldus Comeva en KBS.

(Belga) Bijna een op drie Belgen heeft het nu en dan moeilijk om de basisbehoeften van het gezin qua gezondheid te bekostigen. Dat deelde de consumentenorganisatie Test-Aankoop donderdag mee.

Volgens Test-Aankoop besteedt een gezin gemiddeld 11 procent van het gemiddelde netto gezinsinkomen aan gezondheidskosten, na tegemoetkoming door het ziekenfonds en de hospitalisatieverzekeringen. Voor de lage gezinsinkomens loopt dat op tot 16 procent, en als een gezinslid chronisch ziek is tot 17 procent. Al bij al heeft 30 procent van de gezinnen het moeilijk om zich afdoende te laten verzorgen, zegt Test-Aankoop in een persbericht. “In het voorbije jaar zette 8 procent van de gezinnen een lopende behandeling stop wegens geldproblemen, 26 procent stelde om dezelfde reden een behandeling uit en 9 procent zag zelfs helemaal af van een behandeling omdat zij geen manier zagen om ze zelf te bekostigen.” Ook gaf 5 procent aan dat ze het vorige jaar geen beroep deed op dringende medische hulp uit vrees voor te hoge kosten nadien. Er wordt het vaakst bespaard op verzorging van tanden en ogen, maar ook op medische raadplegingen. Als gezondheidsbehandelingen worden stopgezet, gaat het meestal om tandzorg, revalidatie, en psychologische en psychiatrische bijstand. Vooral Brusselaars (51 procent) hebben moeite om gezondheidszorg te bekostigen. Daarna volgen Walen (39 procent) en Vlamingen (23 procent). Test-Aankoop pleit voor een verdere daling van het remgeld voor chronisch zieken. Ook zegt het dat het opstellen van een objectieve medische index voor hospitalisatieverzekeringen in een impasse is geraakt, die dringend moet worden doorbroken.